​ប្រែ​សម្រួល : កញ្ញា​ដា​លី​ស (​ដេល្លី​ម៉េល​) ៖ អតីត​មេដឹកនាំ​ក្រុម​ឧទ្ទាម​កុម្មុយនីស្ត​បាន​ក្លាយជា​នា​យក​រដ្ឋមន្ត្រី​ថ្មី​របស់នេ​ប៉ាល់​កាលពី​ថ្ងៃអាទិត្យ​ទី​២៥​ធ្នូ​ដោយ​មាន​ការគាំទ្រ​ពី​អតីត​គូ​ប្រជែង​របស់​គាត់​​និង​គណបក្ស​នយោបាយ​តូចៗ​ផ្សេងទៀត​។​

​ការប្រកាស​នេះ​ត្រូវបាន​ធ្វើឡើង​ដោយ​ការិយាល័យ​របស់​លោកស្រី​ប្រធានាធិបតី ប៊ីដ​យ៉ា ទេវី បាន​ដា​រី (Bidhya Devi Bhandari)​បន្ទាប់​ពី​មេដឹកនាំ​បក្ស​កុម្មុយនីស្ត​ម៉ៅ​និយម លោក ពូ​ស​ប៉ា កា​ម៉ាល់ ដា​ហាល់ (Pushpa Kamal Dahal)​បាន​ជួប​លោក​ស្រី​ដើម្បី​ទទួលយក​តំណែង​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​បន្ទាប់ពី​ការបោះឆ្នោត​កាលពី​ខែ​មុន​នៅក្នុង​របត់​ផ្លាស់ប្តូរ​ដ៏​សំខាន់​នៅក្នុង​នយោបាយ​នៅ​​ក្នុងប្រទេស​តំបន់ភ្នំ​ហេមពាន្ត​មួយ​នេះ​។​

​លោក​ដា​ហាល់​មាន​ការគាំទ្រ​ពី​សមាជិក​ជាង​ពាក់កណ្តាល​នៃ​សមាជិក​សភា​ដែល​ទើប​ជាប់ឆ្នោត​ថ្មី​នៅ​សភា​ជាន់​ទាប​។​

​លោក​ទំនងជា​នឹង​ស្បថ​ចូលកាន់​តំណែង​នៅ​ថ្ងៃ​ចន្ទ​នេះ ហើយ​បង្ហាញ​ពី​សំឡេង​ភាគច្រើន​របស់​គាត់​នៅក្នុង​សភា​ដែល​មាន​សមាជិក ២៧៥ រូប​ក្នុងពេល​ក្រោយ​ទៀត​ក្នុង​សប្តាហ៍​នេះ​។​

​គណបក្ស​ចំនួន​ប្រាំពីរ​បាន​សន្យា​គាំទ្រ​លោក​ដា​ហាល់ រួម​ទាំង​បក្ស​កុម្មុយនីស្តនេប៉ា​ល់ ដែល​ប្រែ​ពី​មិត្ត​ទៅ​ជា​សត្រូវ​របស់គាត់ (​បក្ស United Marxist-Leninist) ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​លោក ខាដ​ហ្គា ប្រាសាដ អូ​លី (Khadga Prasad Oli)​។​

​លោក​ដា​ហាល់​និង​លោក​អូ​លី​បាន​ចាប់​ដៃគូ​ក្នុង​ការបោះឆ្នោត​សភា​ចុង​ក្រោយ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៧ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពាក់កណ្តាល​អាណត្តិ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ពួកគេ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ជជែក​ដេញដោល​គ្នា​ថា​តើ​អ្នក​ណា​នឹង​បន្តធ្វើ​​ជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​។ ពី​ដំបូង​មាន​ការព្រមព្រៀង​គ្នា​ថា​ពួកគេ​នឹង​ចែក​អាណត្តិ​គ្នា ប៉ុន្តែ​លោក​អូ​លី​ទំនង​ជា​បាន​បដិសេធ ដោយ​ធ្វើឱ្យ​លោក​ដា​ហាល់​ខឹងសម្បា​ជាខ្លាំង​។​

​លោក​ដា​ហាល់​បាន​បោះបង់ចោល​ភាព​ជា​ដៃគូ​នេះ ហើយ​បាន​ចាប់​ដៃគូ​ជាមួយ​លោក សឺ បា​ហា​ឌួ ឌូ​បា (Sher Bahadur Deuba) និង​គណបក្ស​សមាជ​នេ​ប៉ាល់​របស់​គាត់​ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​​នៃ​រដ្ឋាភិបាលចម្រុះ​ថ្មី ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​លោកឌូ​បា​។​

​បន្ទាប់ពី​ការបោះឆ្នោត​ថ្ងៃទី ២០ ខែវិច្ឆិកា លោកឌូ​បានិង​លោកដា​ហាល់​បាន​បែកបាក់​គ្នា បន្ទាប់​ពី​មិន​យល់​ស្រប​ថា​តើ​អ្នកណា​នឹង​ក្លាយជា​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​។​

​លោក​ដា​ហាល់ ដែល​គេ​ស្គាល់​ថា Prachanda ឬ “​បុរស​កាច​” បាន​ដឹកនាំ​ការបះបោរ​កុម្មុយនីស្ត​ម៉ៅ​និយម​ដ៏​ឃោរឃៅ​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៦ ដល់​ឆ្នាំ ២០០៦​។ មនុស្ស​ជាង ១៧.០០០ នាក់​ត្រូវបាន​សម្លាប់ ហើយ​ស្ថានភាព​របស់​មនុស្ស​ជាច្រើន​ទៀត​នៅ​មិនទាន់​ដឹង​។​

​ពួក​ម៉ៅ​និយម​បាន​បោះបង់​ចោល​ការបះបោរ​ប្រដាប់អាវុធ​របស់​ពួកគេ ចូលរួម​ក្នុង​ដំណើរការ​សន្តិភាព​ដែល​ជួយ​សម្របសម្រួល​ដោយ​អង្គការសហប្រជាជាតិ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០០៦ ហើយ​បាន​ចូលប្រឡូក​ក្នុង​ឆាកនយោបាយ​។ គណបក្ស​របស់​លោក​ដា​ហាល់​ទទួលបាន​អាសនៈ​សភា​ច្រើនជាងគេ​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០០៨ ហើយ​គាត់​បាន​ក្លាយជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី ប៉ុន្តែ​បាន​លាលែង​ពី​តំណែង​នៅ​មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយមក ដោយសារ​ខ្វែងគំនិត​ជាមួយ​ប្រធានាធិបតី​។​

​មុន​ពេល​ការបោះឆ្នោត លោក​ដា​ហាល់​បាន​ប្រាប់​ទីភ្នាក់ងារ​សារព័ត៌មាន The Associated Press នៅក្នុង​បទសម្ភាសន៍​មួយ​ថា គោលដៅ​ចម្បង​របស់​គាត់​គឺ​ផ្តល់​ឱ្យ​ប្រទេស​នូវ​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​មាន​ស្ថិរភាព​មួយ ដែល​នឹង​បញ្ចប់​អាណត្តិ​រយៈពេល​ប្រាំ​ឆ្នាំ​ពេញលេញ​។​

​នេ​ប៉ាល់​ត្រូវ​បាន​រំខាន​ដោយ​អស្ថិរភាព​នយោបាយ ការផ្លាស់ប្តូរ​រដ្ឋាភិបាល​ជា​ញឹកញាប់ និង​ការឈ្លោះប្រកែក​គ្នា​ក្នុងចំណោម​គណបក្ស​នានា ដែល​គេ​ស្តីបន្ទោស​ចំពោះ​ការពន្យារពេល​ក្នុង​ការសរសេរ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​និង​ការអភិវឌ្ឍ​សេដ្ឋកិច្ច​យឺតយ៉ាវ​។​

​គ្មាន​រដ្ឋាភិបាល​ណា​មួយ​បាន​បញ្ចប់​អាណត្តិ​ពេញលេញ​នោះ​ទេ ចាប់តាំងពី​ការលុបបំបាត់​របបរាជានិយម​រាប់​សតវត្សរ៍​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០០៨៕

​មេដឹកនាំ​បក្ស​កុម្មុយនីស្ត​ម៉ៅ​និយម លោក ពូ​ស​ប៉ា កា​ម៉ាល់ ដា​ហាល់ ទំនងជា​នឹង​ស្បថ​ចូលកាន់​តំណែង​នៅ​ថ្ងៃ​ចន្ទ​នេះ