ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​មឈូស​

(​មៈ​–)

​នាមសព្ទ​

( បា​. មញ្ជូសា : សំ​. ម​ញ្ជូ​ឞា ” ហឹប​, . . . ” ) ក្ដារ​មាន​សណ្ឋាន​ជា​ហឹប សម្រាប់​ដាក់​សព​មនុស្ស​, ក្ដារ​ដាក់​សព​
​លើកសព​ដាក់​មឈូស​, ក្ដារ​មឈូស​, មឈូសវិចិត្រ​, មឈូសរយ ។​

​ជើងកុក​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​មឈូស​មួយ​ប្រភេទ ដែល​ពាស​ស្លឹកកណ្ដប​ឬ​ភ្ជល់ សម្រាប់​ដាក់​សាកសព អ្នក​កម្សត់ ដើម្បី​ធ្វើ​ឈាបនកិច្ច​
​រក​ក្ដារ​មិនទាន់​ទេ ធ្វើ​ជើងកុក​ឲ្យ​វា​ទៅ ។​

​ជើងថ្ករ​

​នាមសព្ទ​

( បា​. ចិត​ក​; សំ​. ចិត​ក​, ចិ​ត្យា ) បង្គោល ៤ បោះ​អម​ទប់​ក្ដារ​មឈូស​ដែល​តម្កល់​ក្នុង​ទី​ធ្វើ​ឈាបនកិច្ច​
​បោះ​ជើងថ្ករ​; ទី​ដី​និង​ឧស​ដែល​រៀបចំ​ធ្វើ​ឈាបនកិច្ច​នោះ​ក៏​ហៅ ជើងថ្ករ ដែរ : លត់​ជើងថ្ករ ។​

​នាគា​

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. នាគ > នាគា ) នាគ​ទាំងឡាយ​, ពួក​នាគ (​ព​. កា​. ) ។​

​នាមសព្ទ​

​ចម្រៀក​ឈើ​ទាម​ដែល​គេ​បោះដែកគោល​ភ្ជាប់​នឹង​ក្តារ​ច្រើន​បន្ទះ​ឲ្យ​ជាប់​គ្នា​
​បោះ​នាគា​ក្តារ​មឈូស​។​
​នាគា នេះ បា​. មាន​អត្ថន័យ​ថា “​នាគ​ទាំងឡាយ​”, ដោយ​ស្មាន​ទៅ​, ប្រហែលជា​ចាស់ទុំ​ក្នុង​សម័យបុរាណ​ព្រេងនាយ​ប្រៀប​ចម្រៀក​ឈើ​វែងៗ​នេះ​ថា​ដូចជា​ពស់​សន្ធឹង​ខ្លួន​ស្ដូកៗ​នោះទេ​ដឹង ? ដ្បិត​មាន​ពាក្យ​ដែល​ប្រៀបប្រដូច​ទៅនឹង​នាគ​ឬ​ពស់​នោះ​ក៏​ក្រែល​ដែរ ដូចជា ផ្សិតពពារនាគរាជ​, ដើម​ឆ្អឹង​ពស់ ជាដើម ។​

​នៀវ​

​នាមសព្ទ​

​រង្វះ​ដែល​ប្រសប់​មុខ​ក្ដារ​យ៉ាងដូច​ក្ដារ​មឈូស​, ក្ដារ​ទូក ជាដើម​; គេ​ច្រើន​ហៅថា មាត់នៀវ ។​