​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​អង្គញ់​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ ដើម​ធំ​រឹង ផ្លែ​ធំ​វែងៗ ក្នុង​ផ្លែ​មួយៗ​មាន​គ្រាប់​ច្រើន គ្រាប់​ធំៗ​រាង​មូល​សំប៉ែត កាលណា​ទុំ​មាន​សាច់​រឹង​, សម្រាប់​យកមក​លេងល្បែង​មួយ​ប្រភេទ ហៅថា ល្បែង​អង្គញ់ ។​
​ឆ្អឹង​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​គ្រាប់​អង្គញ់ នៅត្រង់​ក្បាលជង្គង់​
​អង្គញ់ជង្គង់ ។​

អង្គញ់ស្វា​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​ឈើ​ធំ​មួយ​ប្រភេទ​, ស្លឹក​ធំៗ​ស្រួច​ខាងដើម​និង​ង​ខាងចុង​បន្តិច បណ្ដោយ​និង​ទទឹង​ស្លឹក ២០ សង់ទីម៉ែត្រ​, ផ្លែ​ពាំគ្រាប់​ជា​សង្កាត់​ជាប់​គ្នា ផ្លែ​មួយៗ​ពីរ​គ្រាប់​ក៏មាន​បី​គ្រាប់​ក៏មាន​, មាន​គ្រាប់​មូលៗ​ទំហំ ៣ សង់ទីម៉ែត្រ​, គ្រាប់​ទុំ​មាន​ទ្រង់ទ្រាយ​និង​សម្បុរ​ក្រហម​ក្រមៅ​រលោង ដូច​គ្រាប់​អង្គញ់​សុទ្ធសាធ គ្រាន់តែ​តូច​ជាង​គ្រាប់​អង្គញ់​ប៉ុណ្ណោះ​, ប៉ុន្តែ​បើ​ទុក​ឲ្យ​យូរ​ទៅ​មាន​ស្វិត​ខ្លះ​, អង្គញ់ស្វា​នេះ​ច្រើន​ដុះ​ក្នុងព្រៃ​ភ្នំ​និង​ព្រៃស្រោង​, ដុះ​បែក​ជា​គុម្ព​ក៏មាន​, ជា​ឈើ​មាន​ម្លប់​ត្រឈៃ​ល្អ​, បើ​យក​គ្រាប់​មក​ដាំ​នៅ​ទី​ដទៃ​ក៏បាន​, ជា​ឈើ​មាន​ប្រយោជន៍​ប្រើការ​រាយរង​បាន​, ប្រើ​ជា​ឧស​ក៏បាន​ការ​ណាស់​, ផ្លែ​ទុំ​ជ្រុះ​គ្រាប់​នៅ​រនោច​ខែកត្តិក​និង​ខ្នើត​ខែ​មិគសិរ​
​អង្គញ់ស្វា​មាន​ដុះ​ច្រើនណាស់​នៅ​ក្រុងព្រះសីហនុ ។​

​អង្គត់​

(​អង់​-​គត់​)

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ សម្រាប់​ប្រើការ​ជា​ថ្នាំ​ស្ងោរ​ផឹក​រម្ងាប់​ពិសពុល​ចំណីអាហារ​ផ្សេងៗ​
​វល្លិ​អង្គត់​ច្រើន​មាន​សម្បូណ៌​ក្នុង​ខែត្រ​កំពត ( ម​. ព​. អង្គទ ន​. ផង ) ។​

​អង្គទ​

(​អង់​-​គត់​)

​នាមសព្ទ​

( ម​. ព​. អង្គត់ ) ។​

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) គ្រឿង​ប្រដាប់​ដើមដៃ​, កង​កន់ ។​
( សំ​. អង្គទ ( អង់​-​គត់ ) ឈ្មោះ​ពានរ​មួយ​ជា​កូន​នៃ​ពាលី​និង​នាង​មន្ទោទរី​, ជា​សេនា​ព្រះរាម ក្នុង​រឿង​រាមកេរ្តិ៍ ) ។ ព​. ប្រ​. ខ្មែរ​ហៅ​ស្វា​មួយ​ប្រភេទ មាឌធំ ឥត​កន្ទុយ ថា ស្វា​អង្គទ ( ហៅ​ប្រៀប​ដោយពានរ​ឈ្មោះ អង្គទ ក្នុង​រឿង​រាមកេរ្តិ៍ ) ។​
​ហៅ​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ​ថា វល្លិ​អង្គទ ប៉ុន្តែ​ច្រើន​សរសេរ អង្គត់ ជាង ( ម​. ព​. នេះ ) ។​

​អង្គប់​

​កិរិយាសព្ទ​

​ទំពា​ចំណីអាហារ​រឹង​ឬ​ស្វិត​គប់ៗ​ញំៗ​ព្រោះ​គ្មាន​ធ្មេញ​
​អង្គប់​អំបុក ។​

​នាមសព្ទ​

​នេសាទុបករណ៍​ឬ​គ្រឿង​ប្រហារ​មាន​គន្លឹះ​ថ្លោះ​បាន​
​អង្គប់កណ្ដុរ​, ខ្លា​ជាប់​អង្គប់ ។​