​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

កុក្កុដនេត្រ​

​នាមសព្ទ​

( សំ​.; បា​. កុក្កុដនេត្ត “​ភ្នែកមាន់​” ) ឈ្មោះ​វណ្ណយុត្តិ​មួយ​យ៉ាង មាន​សណ្ឋាន​ជាវ​ង់​មូល​ពីរ​ជាន់ តូច​ក្នុង ធំ​ក្រៅ ស្រដៀង​នឹង​ភ្នែកមាន់ (៙) សម្រាប់​ប្រើ​សរសេរ​ដាក់​ត្រង់​ក្បាល​បន្ទាត់ ដើម​សេចក្តី​ធំ​នីមួយៗ ( ប្រើតែ​ក្នុងសម័យ​ជាន់​ដើម ) ។​

​កូនកណ្ដុរ​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​រោគ​ដុំ​មួយ​យ៉ាង មាន​សណ្ឋាន​ប្រហែល​នឹង​គ្រាប់ខ្នុរ ច្រើន​កើត​តែ​នៅ​មណ្ឌល​-​ក​, ក្រលៀន​, ក្លៀក​
​ឡើង​កូនកណ្ដុរ​នៅ​ក ។​

​ក្ដារ​

​កិរិយាសព្ទ​

( ជើង ដ ) ខារ​ទម្លុះ​, ទម្លុះ​ដោយ​ដែកកណ្ដារ ។​

​នាមសព្ទ​

( ជើង ដ ) បន្ទះ​ឈើ​ដែល​អារ មាន​បន្ទា​ធំ​ទោល​តូច សម្រាប់​ប្រើការ មាន​ក្រាល​ជា​រនាប​និង​បិទបាំង​ជា​ជញ្ជាំង​ជាដើម ។​

​ក្ដារខៀន​

​នាមសព្ទ​

( ជើង ដ ) ( ស​. ខ្យើ​ន អ​.​ថ​. ខៀ៎​ន “​សរសេរ​, គូរ​” ) ប្រដាប់​សម្រាប់​សរសេរ​ធ្វើ​ដោយ​ឈើ​រាង​វែង ប្រើការ​លុប​ដោយ​ទឹក​ល្បប់ ។​

​ក្ដារឆ្នួន​

​នាមសព្ទ​

( ជើង ដ ) ប្រដាប់​សម្រាប់​សរសេរ​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ខ្មុក ឬ ធ្វើ​ពី​ថ្ម​រាង​ទ្រវែង​បន្តិច ។​