ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​សន្ដាន​

(​សន់​-​ដាន​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) វង្ស​, ពង្ស​, ពូជ​, ពូ​ជ្ស​ពង្ស​; តំណ​វង្ស ។ ចិត្ត​, អធ្យាស្រ័យ ។ សន្ដានព្រៀងលាន ( ម​. ព​. ព្រៀងលាន ) ។ សន្ដានសន្ធិ ( សន់​-​តា​ន៉ៈ​សន់​-​ធិ ) តំណ​វង្ស​តៗ​មក​, ក្រសែ​វង្ស​, សន្តតិវង្ស ។ ញាតិសន្ដាន ញាតិវង្ស​, តំណ​វង្ស​ញាតិ ។ សាច់សន្ដាន សាច់ញាតិ ។ មាន​សន្ដាន​ខុសគ្នា មានចិត្ត​ឬ​អធ្យាស្រ័យ​ខុសគ្នា​; និយាយថា មាន​សន្តាន​ចិត្ត​ខុសគ្នា ក៏បាន ។​

​សន្ដាប​

(​សន់​-​តា​ប៉ៈ ឬ សន់​-​ដាប​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) សេចក្ដី​ក្ដៅ​ខ្លាំង​, ដំណើរ​ក្ដៅ​អន្ទះអន្ទែង​, កម្ដៅ​យ៉ាងខ្លាំង ។ ប្រើ​ជា គុ​. ក៏មាន “​ដែល​ក្ដៅ​ខ្លាំង​” ( ម​. ព​. សណ្ដាប ផង ) ។ សន្ដាបចិត្ត ចិត្ត​ក្ដៅក្រហាយ​ខ្លាំង ។ សន្ដាបទុក្ខ ទុក្ខ​ក្ដៅ​ខ្លាំង ។ សន្ដាបរោគ រោគ​ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ​ឈឺ​ក្ដៅ​អន្ទះអន្ទែង ។ សន្ដាបវេទនា ដំណើរ​ទទួលរង​ទុក្ខលំបាក​យ៉ាងខ្លាំង ។ ល ។​

​អជ្ឈត្តសន្ដាន​

(​អ័​ច​-​ឈ័​ត​-​តៈ​សន់​-​ដាន​)

​នាមសព្ទ​

( បា​. អ​ជ្ឈ​ត្ត + សន្ដាន​; សំ​. អ​ធ្យា​ត្ម ) សន្ដាន​ចិត្ត​របស់ខ្លួន​; វិស័យ​នៃ​ខ្លួន​
​តាម​អជ្ឈត្តសន្ដាន​រៀងខ្លួន ។​

សន្និដ្ឋាន​

(​សន់​-​និ​ត​-​ឋាន​)

​នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. សំ​និ​ឞ្ឋ​​ន ឬ ស​ន្និ​ឞ្ឋ​​ន ) សេចក្ដី​ចូលចិត្ត​, ការយល់​ជាក់​,
​ការយល់ឃើញ​ស៊ប់​, ការរួម​គំនិត​ជាមួយ​
​ធ្វើ​សន្និដ្ឋាន​, ដោយ​សន្និដ្ឋានថា . . . ។​
​ខ្មែរ​ប្រើ​ជា កិ​. ក៏មាន “​ចូលចិត្ត​, យល់​ជាក់​,…” : គួរ​សន្និដ្ឋានបាន​ដោយ​ងាយ ។ សន្និដ្ឋានចេតនា ( សន់​-​និ​ត​-​ឋា​ន៉ៈ​ចេ​តៈ​ន៉ា ) ចេតនា​ដែល​យល់​ស៊ប់ គឺ​គំនិត​ដែល​ចុះ​ស៊ប់​យល់​ជាក់​មិន​ភ្លេច : ធ្វើការ​ដោយ​សន្និដ្ឋានចេតនា ។​

​កាច​

​គុណសព្ទ​

​ដែល​ជិត​ពេញ​
​ទឹក​កាច​ផ្តិល​, ស្រូវ​កាច​កញ្ជើ ។​

​គុណសព្ទ​

​ទីទៃ​ពី​ស្លូត​គឺ ដែលមាន​សន្ដាន​ចិត្ត​ប្រកបដោយ​កំហឹង​ជា​ប្រក្រតី​
​មនុស្ស​កាច ។ ព​.​ផ្ទ​. ស្លូត ។​