​ប្រែ​សម្រួល : កញ្ញា​ដា​លី​ស (​ស្ត្រេត​ថែមស៍​) ៖ សូមមេត្តា​យក​កូន​បន្ថែម​។ នោះ​គឺជា​សារ​របស់​ចិន​សម្រាប់​គូ​ស្វាមីភរិយា​បន្ទាប់ពី​ការកំណត់​ឱ្យ​គ្រួសារ​ភាគច្រើន​មាន​កូន​ត្រឹម​តែ​ម្នាក់​អស់​រាប់​ទសវត្សរ៍​។ ហេតុអ្វី​បានជា​ប្តូរ​របត់​?

​ហេតុផល​គឺថា អត្រាកំណើត​បាន​ធ្លាក់ចុះ​ប្រាំមួយ​ឆ្នាំ​ជាប់ៗ​គ្នា ដែល​នាំ​ឱ្យ​ចំនួន​ប្រជាជន​ធ្លាក់ចុះ​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​ជា​លើកដំបូង ចាប់​តាំងពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៦០​។​

​សូម្បី​មុនពេល​ការធ្លាក់​ចុះ​អត្រាកំណើត​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នេះ ក៏​ចំនួន​ប្រជាជន​ដែល​មាន​អាយុ​ធ្វើការ​បាន​ធ្លាក់ចុះ​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ដែរ ហើយ​ការព្យាករណ៍​បានបង្ហាញ​ថា​មួយ​ភាគ​បួន​នៃ​ចំនួន​​ប្រជាជន​នឹង​មាន​អាយុ​ចាប់ពី ៦០ ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ​នៅ​ឆ្នាំ ២០៣០​។​

​នេះ​គំរាមកំហែង​ដល់​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច ដែល​ត្រូវបាន​ព្យាករណ៍​លើ​ការផ្គត់ផ្គង់​កម្លាំង​ពលកម្ម​ដ៏​ច្រើន​សម្បើម នេះ​មិន​និយាយថា​មាន​មនុស្ស​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​មើលថែ​មនុស្ស​ចាស់​ទាំង​អស់​នោះ​ផង​ទេ​។​

​សរុបសេចក្តី​មក សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ចិន​អាច​នឹង​ពិបាក​ក្នុងការ​យកឈ្នះ​លើ​សហរដ្ឋ​អាម៉េរិក​ទាក់ទង​នឹង​ទំហំ​ហើយ​ប្រទេស​នេះ​អាច​បាត់បង់​ឋានៈ​របស់​ខ្លួន​ជា​ប្រទេស​មាន​ប្រជាជន​ច្រើន​ជាង​គេ​លើ​ពិភព​​លោក​ទៅ​ឥណ្ឌា​នៅ​ឆ្នាំនេះ​។​

១. តើ​គេ​បាន​ធ្វើ​អ្វីខ្លះ​ហើយ​?

​ការិយាល័យ​នយោបាយ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​នៅ​ឆ្នាំ ២០២១ ដើម្បី​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​គូ​ស្វាមីភរិយា​ទាំងអស់​មាន​កូន​ទី​បី​ពោលគឺ​ប្រាំ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់ពី​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​គោលនយោបាយ​កូន​មួយ​ដើម្បី​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ស្ត្រី​មាន​​កូន​ពីរ​នាក់​។

​ការផ្លាស់ប្តូរ​ដើម្បី​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​មាន​កូន​ពីរ​គឺ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​នៅ​គ្រា​ដំបូង ៖ ចំនួន​ទារក​ទើប​នឹង​កើត​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៦ មាន​ចំនួន ១៧,៩ លាន​នាក់ គឺ​កើន​ឡើង​ជាង ១ លាន​នាក់​ធៀប​នឹង​ឆ្នាំ​មុន​នោះ​។​

​ទោះយ៉ាងណា អត្រាកំណើត​បាន​ធ្លាក់ចុះ​ជា​រៀងរាល់ឆ្នាំ​បន្ទាប់ពីនោះ មក​នៅត្រឹម ៩,៥៦ លាន​នាក់​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០២២ ដែល​ជា​កម្រិត​ទាប​បំផុត​ចាប់តាំងពី​ឆ្នាំ ១៩៥០​។​

​តំបន់​មួយចំនួន​បានចាប់ផ្តើម​ផ្តល់​រង្វាន់​លើកទឹកចិត្ត​សម្រាប់​គូ​ស្វាមីភរិយា​ក្នុងការ​មានកូន​រាប់​ចាប់ពី​ការ​បន្លាយពេល​ឈប់សម្រាក​សម្រាប់​ឪពុក​ម្តាយ​រហូត​ដល់​ការផ្តល់​ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ​និង​ការផ្តល់ប្រាក់​​កម្ចី​សម្រាប់​ទារក​។ ក្រុង​សិន​ចិន ដែល​មាន​ព្រំដែន​ជាប់​ទីក្រុង​ហុងកុង កំពុង​ធ្វើ​ផែនការ​ឧបត្ថម្ភ​ធន​ដល់​ឪពុក​ម្តាយ​រហូត​ដល់​កូន​របស់​ពួកគេ​មាន​អាយុ​បី​ឆ្នាំ​។​

២. តើ​ចំនួន​ប្រជាជន​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​ដល់​កម្រិត​ណា​ហើយ​?

​យោង​តាម​ទិន្នន័យ​ផ្លូវការ​ដែល​បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ក្នុង​ខែ​មករា​បាន​ឱ្យដឹងថា ការធ្លាក់​ចុះ​អត្រាកំណើត​និង​ការកើនឡើង​អត្រា​ស្លាប់​បាន​ធ្វើឱ្យ​ប្រជាជន​ចិន​មាន​តិច​ជាង​មុន​៨៥០.០០០​នាក់​នៅក្នុង​​ចិនដីគោក​ក្នុង​ឆ្នាំ ២០២២ បើ​ធៀប​នឹង​ឆ្នាំ ២០២១​។​

​ប្រធាន​ការិយាល័យ​ស្ថិតិ​បាន​ព្យាករណ៍​ថា​និន្នាការ​នេះ​នឹង​បន្ត​កើត​ឡើង​ទៀត ដោយ​ចង្អុល​ទៅ “​ការធ្លាក់ចុះ​បំណង​របស់​មនុស្ស​ក្នុងការ​មានកូន ការពន្យារពេល​រៀបការ​និង​មានកូន​ក៏ដូចជា​ការធ្លាក់ចុះ​​នៃ​ចំនួន​ស្ត្រី​ដែល​មាន​អាយុ​បង្កើតកូន​”​។​

​ជំងឺ​រាតត្បាត​កូវី​ដ​១៩ ដែល​បាន​ចាប់ផ្តើម​រីក​រាលដាល​ពាសពេញ​ប្រទេស​កាលពី​ចុងឆ្នាំ​មុន ទំនងជា​នឹង​បង្កើន​ការស្លាប់​ក្នុង​រយៈពេល​ខ្លី​ដែល​នឹង​ឈរ​លើ​ទី​កំពូល​នៃ​ការស្លាប់​ដែល​បាន​រំពឹង​ទុក​ខណៈ​ប្រ​​ជាតិ​កាន់តែ​ចាស់​ទៅ​។

៣. តើ​មាន​ផលប៉ះពាល់​អ្វីខ្លះ​?

​ប្រសិនបើ​ការថយចុះ​នៃ​ចំនួន​មនុស្ស​ក្នុង​វ័យ​ធ្វើការ​នាំឱ្យ​មាន​ការធ្លាក់​ចុះ​នៃ​ចំនួន​មនុស្ស​ធ្វើការ​ពិតប្រាកដ នោះ​វា​អាច​នឹង​បង្កើន​តម្លៃ​ពលកម្ម​នៅក្នុង​ប្រទេស​ចិន​ដោយ​ធ្វើឱ្យ​តម្លៃ​ទំនិញ​ដែល​ផលិត​​កើន​ឡើង​ដែរ​។​

​ដោយ​មាន​មនុស្ស​តិច​ទៅៗ​ចង់​ចាប់ផ្តើម​គ្រួសារ វា​ទំនងជា​នឹង​បង្ក​ផលប៉ះពាល់​ផងដែរ​ចំពោះ​តម្រូវការ​ផ្ទះសម្បែង​រយៈពេល​វែង ដែល​នឹង​ជះ​ឥទ្ធិពល​ដល់​តម្រូវកា​រ​សម្រាប់​ទំនិញ​នានា​ទៀត​ដូចជា រ៉ែ​ដែក​ជាដើម​។​

​រដ្ឋាភិបាល​ក៏​អាច​នឹង​ពិបាក​ក្នុងការ​បង់ប្រាក់​សម្រាប់​ប្រព័ន្ធ​សោធន​ជាតិ​ដែល​គ្មាន​ថវិកា​គ្រប់គ្រាន់​ផង​ដែរ​។ រឿង​ទាំងនេះ​ប៉ះពាល់​ដល់​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​រយៈពេល​វែង លុះត្រាតែ​គោលនយោបាយ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ក្នុង​ការលើកកម្ពស់​កា​រ​មានកូន មាន​ប្រសិទ្ធភាព​។​

​វា​ក៏​អាច​មាន​ផលប៉ះពាល់​នៅ​ក្រៅប្រទេស​ផង​ដែរ​។ ឧទាហរណ៍ កុមារ​កាន់តែ​តិច​ទៅៗ​អាច​កាត់បន្ថយ​ចំនួន​សិស្ស​ចិន​ដែល​ស្វែងរក​ការអប់រំ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាម៉េរិក អូស្ត្រាលី និង​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​។​

​ការធ្លាក់ចុះ​នេះ​នឹង​ពិបាក​ស្តារឡើងវិញ​ណាស់ សូម្បី​បន្ទាប់​ពី​រដ្ឋាភិបាល​បានបញ្ចប់​គោលនយោបាយ​កូន​មួយ​ក៏ដោយ​។ ចំណង់​ចំណូលចិត្ត​តាម​ប្រពៃណី​សម្រាប់​កូនប្រុស​បាន​ធ្វើឱ្យ​ឪពុក​ម្តាយ​ជនជាតិ​ចិន​ជាច្រើន​រំលូត​កូនស្រី​ចោល​។ អនុ​បាត​បុរស​ធៀប​នឹង​ស្រី​បាន​ឈានដល់ ១២០ ទល់ ១០០ នៅក្នុង​ខេត្ត​មួយចំនួន​។​

៤. តើ​គោលនយោបាយ​កូន​មួយ​កើតចេញ​ពី​ណា​?

​បន្ទាប់​ពី​ការបង្កើត​សាធារណរដ្ឋ​ប្រជាមានិត​ចិន​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៤៩ និង​ការបញ្ចប់​សង្គ្រាម​ស៊ីវិល រដ្ឋាភិបាល​បាន​បណ្តុះបណ្តាល “​គ្រូពេទ្យ​ថ្មីថ្មោង​”​រាប់​ម៉ឺន​នាក់​ដើម្បី​នាំយក​ការថែទាំ​សុខភាព​ទៅ​កាន់​តំបន់​​ក្រីក្រ​និង​ជនបទ​។ អត្រា​មរណៈ​បាន​ធ្លាក់ចុះ ហើយ​អត្រា​កំណើន​ប្រជាជន​បាន​កើនឡើង​ពី ១៦ នាក់​ក្នុង​មួយ​ពាន់​នាក់​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៤៩ ដល់ ២៥ នាក់​ក្នុង​មួយ​ពាន់​នាក់ ត្រឹមតែ​ប្រាំ​ឆ្នាំក្រោយ​។​

​នេះ​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​មាន​ការប៉ុនប៉ង​លើក​ដំបូង​ដើម្បី​លើកទឹកចិត្ត​ដល់​ការ​ធ្វើ​ផែនការ​គ្រួសារ​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៥៣​។ ទោះយ៉ាងណា ចំនួន​ប្រជាជន​សរុប​បាន​កើនឡើង​ដល់​ជាង ៨០០ លាន​នាក់​នៅ​ចុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៦០​។ នៅ​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ ១៩៧០ ចិន​បាន​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការខ្វះខាត​ស្បៀង​អាហារ​និង​លំនៅដ្ឋាន​។​

​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៩ មេដឹកនាំ​របស់​ខ្លួន​គឺ លោក តេង សៀវ​ពីង បាន​សម្រេចចិត្ត​ដាក់​កំហិត​គូ​ស្វាមីភរិយា​ភាគច្រើន​ឱ្យ​មាន​កូន​ត្រឹមតែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​។ (​មាន​ករណី​លើកលែង​សម្រាប់​កសិករ​ជនបទ ជនជាតិភាគតិច និង​ស្ថានភាព​មួយចំនួន ដូចជា​ពេល​កូន​ដំបូង​កើត​មក​ពិការភាព​)​។​

​យោង​តាម​អង្គការ​ឃ្លាំមើល​សិទ្ធិមនុស្ស ដើម្បី​អនុវត្ត​នយោបាយ​នេះ ស្ត្រី​ត្រូវ​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​រំលូតកូន​ចោល​។ កុមារ ដែល​កើត​នៅក្រៅ​ផែនការ​រដ្ឋ មិន​ត្រូវបាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យមាន​ហ៊ូ​គូ (Hukou) របស់​ពួកគេ​នោះទេ ពោលគឺ​ការចុះ​ឈ្មោះ​របស់​រដ្ឋាភិបាល ដែល​ត្រូវការ​ចាំបាច់​ដើម្បី​ទទួលបាន​អត្ថប្រយោជន៍​មួយចំនួន​។​

៥. តើ​អ្វី​ជា​ដំណោះស្រាយ​?

​ការកែប្រែ​អាយុ​ចូលនិវត្តន៍​អាច​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​មួយចំនួន​បាន​។ ប្រទេស​នេះ​បាន​រក្សា​អាយុ​ចូលនិវត្តន៍​ត្រឹម ៦០ ឆ្នាំ​សម្រាប់​បុរស និង ៥៥ ឆ្នាំ​សម្រាប់​ស្ត្រី​អស់​រយៈពេល​ជាង ៤ ទសវត្សរ៍​មក​ហើយ ទោះបីជា​អាយុ​សង្ឃឹម​រស់​បាន​កើនឡើង​ក៏ដោយ​។​

​មាន​ការពិភាក្សា​ម្តងទៀត​អំពី​ការបង្កើន​អាយុ​ចូល​និវត្តន៍ ប៉ុន្តែ​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ដទៃ​ទៀត​ដែរ សកម្មភាព​បែប​នេះ​គឺជា​គោល​នយោបាយ​មិន​ពេញនិយម​ជា​ខ្លាំង ហើយ​មាន​ប្រតិកម្ម​តប​វិញ​ជា​អវិជ្ជមាន នៅពេល​ដែល​ការពិភាក្សា​នេះ​ត្រូវបាន​ពិចារណា​កាល​ពី​មួយ​ទសវត្សរ៍​មុន​។​

​ក្រៅពី​ការបញ្ចប់​ការ​រឹតបន្តឹង​លើ​ចំនួន​កូន ក្រុម​មន្ត្រី​ត្រូវតែ​បង្កើត​ការគាំទ្រ​សម្រាប់​គ្រួសារ រួម​ទាំង​ការ​ចូល​រៀន​សាលា​មត្តេយ្យ​និង​សាលា​បឋម ក៏ដូចជា​ការលើកទឹកចិត្ត​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុ​ឬ​ការ​មិន​យកពន្ធ​។ ការព្រួយបារម្ភ​អំពី​ពេលវេលា​និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​មាន​ន័យ​ថា គូ​ស្វាមីភរិយា​ភាគច្រើន​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពួកគេ​អាចមាន​លទ្ធភាព​មាន​កូន​តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​។​

​រដ្ឋាភិបាលកណ្តាល​បាន​ព្យាយាម​បន្ធូរបន្ថយ​បន្ទុក​នេះ ដូចជា​ការលុបបំបាត់​ការរក​ប្រាក់​ចំណេញ​ក្នុង​ឧស្សាហកម្ម​បង្រៀន​គួរ​ក្រៅ​ម៉ោង​ដើម្បី​កាត់បន្ថយ​តម្លៃ​អប់រំ​។ រដ្ឋាភិបាល​ក៏​បាន​ចេញ​សេចក្តីណែនាំ​មួយ​ដើម្បី​កាត់បន្ថយ​ការ​រំលូតកូន ខណៈ​ផ្តល់​ការគាំទ្រ​បន្ថែម​ដល់​ស្ត្រី​ក្នុងការ​ចិញ្ចឹម​កូន​ផងដែរ​។​

​ទោះយ៉ាងណា ប្រសិនបើ​បទពិសោធន៍​របស់​ជប៉ុន កូរ៉េខាងត្បូង និង​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍​ផ្សេងទៀត​គឺជា​ការ​ចង្អុល​ទិស​ណែនាំ​នោះ វា​ពិតជា​លំបាក​ខ្លាំងណាស់​ក្នុង​ការបង្កើន​អត្រាកំណើត បើទោះបីជា​មាន​វិធានការ​ដូច​ជា​ការឧបត្ថម្ភ​ធន ការថែទាំ​កូន​ដោយ​ឥតគិតថ្លៃ និង​ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ​សម្រាប់​មាតាបិតា​ក៏ដោយ​។ គ្មាន​ហេតុផល​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​គិត​ថា​ស្ថានភាព​នៅ​ប្រទេស​ចិន​នឹង​ខុសប្លែកគ្នា​ពី​ប្រទេស​ទាំងអស់​នោះ​ឡើយ​៕

​ចំនួន​ប្រជាជន​ចិន​បាន​ធ្លាក់ចុះ​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​ជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​រយៈពេល​ជាង​ប្រាំមួយ​ទសវត្សរ៍